Er is eergisteren een meisje verkracht in de wijk waar ik woon. Zes jaar is ze. En ze was gewoon buiten aan het spelen in de speeltuin, toen er een jongen langskwam die deze dingen met haar deed. Vreselijk nieuws. Vreselijk voor het meisje en haar familie, bekenden om haar heen. Maar ook vreselijk voor de mensen die in deze wijk wonen. Mensen die zelf kinderen hebben die buiten spelen in de vele speeltuinen en parkjes.
De politie is een grootschalig onderzoek gestart. De media komt langs om hun nieuwsbulletins te filmen en honden uitlatende mensen te interviewen. De gemeente heeft een informatiepunt opgezet en een brief gestuurd naar iedereen die in dit gedeelte van de wijk woont. Een rustige nette wijk veranderd opeens in een wijk waar mensen in shock zijn, ouders hun kinderen niet meer naar buiten durven te laten gaan en iedereen anders kijkt naar de jongens die dat nog wel zijn.
Het is afschuwelijk dat zulke dingen gebeuren. Gewoon bij daglicht, terwijl iedereen het had kunnen zien en iemand had kunnen helpen. Maar niemand heeft het gezien, niemand heeft kunnen helpen. Het is gebeurd en dit zesjarige meisje en haar familie moeten dit nu verwerken, ermee leren leven en hopen dat de dader gevonden wordt zodat hij berecht kan worden.
Hoe vreselijk en dichtbij het ook is, ik ben opgelucht dat het een blanke jongen was. Misschien een jongen die zelf nog niet zo oud is, eigenlijk niet wist dat wat hij gedaan heeft niet kan. Een jongen waarvan zijn hormonen net beginnen te razen en nieuwsgierig was. Een blanke jongen. Want ja, ook die doen slechte dingen. Het zijn niet altijd de Molukkers, Turken, Marrokanen of Polen die iets doen wat niet goed is. Soms zijn het ook blanke jongens, zoals je buurjongen, die de regels overtreden.
